แหล่งที่มา : มติชน 12 ต.ค.2544  คอลัมน์ งานเป็นเงา  โดย ลำแข

ละครที่คนติดตามดูกันงอมแงมไม่น่าเชื่อ ทางผ่านกามเทพ จบลงไปแล้ว ชนิดผู้ชมสบายอก สบายใจ ดูไปดูมา ถามใครๆ ก็ตอบเกือบจะเป็นเสียงเดียวกันว่า ชอบพระเอกนางเอก คือ แอนดริว เกร็กสัน นั้นเป็นนักแสดงละครโทรทัศน์ไม่กี่คนที่มี เสียง ฟังได้ มีเสียงเป็นหนุ่ม เป็นผู้ใหญ่ทั้งๆ หน้ายังเด็ก ไม่ฟังแง้วๆ เป็นทารกเหมือนนักแสดงวัยรุ่นหลายคน แถมเวลาเล่น ละคร แม้จะมีหน้าหรือท่าทางอยู่ไม่กี่ท่า แต่พอสวมเข้ากับอารมณ์ตอนนั้นๆ แล้ว ก็ดูเหมือน เล่นได้ความรู้สึกได้ถึงบท ไม่ว่าจะใส่สูทอยู่ในเมืองหรือเฝ้าแผงในตลาดสด เลยมีแฟนประจำ อยู่มาก ส่วนนางเอก เจนนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ นั้น โคลสหน้าเข้าไปได้เลย จับภาพระยะใกล้เมื่อ ไหร่ก็เมื่อนั้น หน้าตาน่ารักน่ามอง ไม่เบื่อ ทั้งหูตาจมูกปากจิ้มลิ้มพริ้มเพราไปหมด แม้เวลา เล่นละครจะงั้นๆ คือยังไม่โดดเด่นอะไรมากก็เถอะเพราะเวลาเศร้า แค่หนูเจนนี่หน้านิ่วคิ้วขมวด แฟนๆ ก็แทบจะเจ็บอกแทนเสียแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเวลายิ้มเห็นฟันสองแถว สรุปเรียกว่าทั้งพระ ทั้งนางชวนให้ใกล้ชิดติดตามแต่ทีนี้ ที่เป็นปัญหาก็คือ เนื้อหาของเรื่องซึ่งทำตามกันมาจนแทบ จะกลายเป็นสูตรพระเอกโหด ให้เด็กเอาอย่างกันทั้งเมืองแล้ว นั่นคือข่มขืนนางเอก แล้วท้ายที่ สุด นางเอกก็ต้องรักคนที่ข่มขืนตัวนั่นแหละ ก็เพราะเป็นพระเอกนางเอกกันนี่นา จะทำกันให้ เจ็บช้ำสาหัสแค่ไหน แค่บอกว่าทำไปเพราะรัก ก็เป็นอันแฮปปี้เอนดิ้งเรื่องอย่างนี้เองที่น่าจะเลิกๆ กันได้สักทีแล้ว พูดกันมาเป็นปีๆ กระทั่งต้นสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ เพื่อนหนังสือพิมพ์อย่าง ผู้จัด การ ไทยรัฐ ก็ยังย้ำว่า เลิกทำราวกับคนดูงี่เง่าได้เสียที มีอย่างที่ไหน ทั้งทารุณกรรมสารพัด ทั้งขืนใจอีกต่างหาก ยังมารับให้เป็นพระเอกอีกจนได้ทรรศนะผิดๆ ทรรศนะล้าหลังแบบฝัน เฟื่องเอาเอง ในละครทีวีอย่างนี้ ที่นานๆ เข้าอาจทำให้เด็กที่กำลังเติบโตมาเข้าใจผิดๆ ได้ เข้าใจว่า จะทำกับฝ่ายหญิงอย่างไรก็ได้ ย่ำยีขนาดไหนก็ได้ ที่สุดแล้ว เขาต้องยอมเราวันยังค่ำ ซึ่งถือเป็นทรรศนะอุจาดอย่างยิ่ง แต่ใครๆ จะไปรู้ ถ้าดูละครทีวีกี่เรื่องๆ เป็นอย่างนี้หมด จะไม่ทำให้เด็กเล็กเข้าใจไขว้เขวไปบ้าง เพราะแม้แต่ผู้ใหญ่ก็ยังทำอะไรผิดๆ อย่างนี้อยู่ ละครทีวีที่ทำจากเรื่องซึ่งนั่งคิดเอา ไม่อยู่บนพื้นฐานของความจริง ของยุคสมัย จึงไม่ได้ให้ อะไรแก่ผู้ชมเลย นอกจากความสำราญลมๆ แล้งๆ ชั่วครู่ จะว่าความสำราญลมๆ แล้งๆ นั้น ไม่สำคัญก็ไม่ได้ เพราะคนดูละครดูหลายอย่าง บางทีก็เอาแต่ดูนักแสดงไม่เอาเนื้อหาอย่างว่า หรือเนื้อหาจะเป็นอย่างไรก็ตามถือว่าเป็นเรื่องรอง ซึ่งเป็นกันอยู่มาก  ดังนั้น คิดถึงคนดูหน่อย อย่าใช้โอกาสที่ผู้ชมไม่ใส่ใจ ขายเนื้อหาง่ายๆ ซ้ำซาก วนๆ เวียนๆ ไปมาไม่สิ้นสุด จนเป็น ความเคยชินลองนึกถึงหัวใจตัวเองก่อนก็แล้วกัน ว่าหากถูกทำเช่นเดียวกันนั้น จะยังถือว่าชาย แบบนั้นเป็นพระเอกได้อยู่อีกไหม   เป็นแบบของชายที่อยากให้มีอยู่ในสังคมอีกไหม

[ก็ยังดีกว่าหลายเรื่องที่นักแสดงก็แสดงไม่ได้เรื่อง   แถมบทโทรทัศน์ก็เขียนไม่ดีเท่านี้ล่ะค่ะ]

รายงานโดย : ly (Andrew's Fan Club)

>> center